Arayan Mevlasınıda Bulur Belasınıda..

Pazar, Temmuz 17

Merhametini kaybeden, insanlığını kaybeder.


Eski mahalleme gittim dün. Eski dediğim bundan 15 yıl önceki mahalleme. Oturduğum evin karşısında bana çocukluğumu zehir eden bi ablamız vardı. Her oyuna gürültü diye isyan eden, kızlarına dokunanı mahallelinin elinden zor aldığı abladan bahsediyorum. (belki hatırlarsın) Herkes tanırdı O'nu ve herkes çok çekinirdi. Kızlarına karşı kol kanat germesi gayet normaldi ama bize karşı takındığı o dişi aslan psikolojisini oldum olası anlamamıştım. İşte o ablayıda gördüm. Hala oturduğum evin karşısında oturuyordu. Farkeden ise evinin artık tek katlı değil 3 katlı olmasıydı. Kapıda gördüm gittim elini öptüm.
Zor bela tanıdı beni. Laf lafı açtı konu kızlarına geldi. "Ne oldu kızların napıyolar" dedim. Başladı anlatmaya. Sanki sormamı bekliyormuşçasına;
"Yiğit, kızlarımla hiç görüşmüyorum. Hiç yanıma bile gelmiyorlar. Biri öğretmen biri avukat oldu. Ama ikiside çanakkale dışında yaşıyor." Uzun uzun anlattı. Anlatırken çektiği acıyı gözlerinden okuyabiliyordum. O kadar üzerine titrediği kızları annelerini unutmuştu. Teoride hiçte öyle görünmüyordu oysa. Üzüldüm ne yalan söyliyim. Ama benim düzeltebileceğim bişey değil nihayetinde. Belki de benim çocukluğumda, benim ya da arkadaşlarımdan birinin bedduası tutmuştu. Malum çocukların duasıda bedduasıda tutarmış. Temiz kalpten gelen duaları hiç reddedermi Yaradan.. Ah be abla keşke gelmeseydim de görmeseydim. Tatilim kötü başladı. İnşallah kötü devam etmez. Kal sağlıcakla yavru ceylanım.
Çanakkaleden aktaracaklarımız şimdilik bu kadar. Merkez.?

1 yorum:

Nonethelessh dedi ki...

Artık bir eski mahallem olmaması ayrıca üzdü beni... Kadıncağıza da üzüldüm...Yazık...