Arayan Mevlasınıda Bulur Belasınıda..

Cumartesi, Nisan 24

Yüzü gülen içi kan ağlayan insanlarız artık...


İçim daralıyo arkadaş. Kaç hafta oldu yeni işime başlayalı ama içimde zerre kadar heyecan yok. Baktığım her yerde eski arkadaşlarımı görüyorum. Eski işyerimin duvarlarını görüyorum. Hani böyle aşık olduğun kadın tarafından terk edilirsin de baktığın heryerde onu görürsün ya aynı o haldeyim arkadaş. İşime aşıkmışım meğer de farkında değilmişim. İşimi ben terkettim oysa ki. Tamam fazla kazanıyorum yeni işyerim de ama herşey para değil ki. Ulan yavşak patronum az adam olaydı ben bu yaban ellere gelip işbaşı yaparmıydım. Ama maalesef yavşaktı.

Yeni arkadaşlarla tanıştığım için hepsiyle samimi olmaya başladım yavaş yavaş. İlk işe başladığımda yüzlerindeki gülümseme beni fazlaca mutlu etmişti. Heh dedim tamam artık huzur dolu bir şirkette çalışacağım. Ama nerde amına koyim. ikinci gün başladılar dertlenmeye. Evet abi ya herkes ruhsal anlamda bozuk. Herkes bunalımda. Yüzü zorla gülmeye çalışan ama içinde fırtınalar kopan insanlar topluluğuyuz artık. Elimden bişey gelmiyor üzülmekten başka. Çünkü herkesi mutlu edebilecek bi imkana sahip değilim. Ulan kendime yetmiyorum mutlu olmak için başkasına nasıl yardım ediyim. Komedi filmleri izlemek bu yüzden herhalde bayağı bir revaçta. Herkes dertlerini unutmak için habire komedi filmlerine veriyor kendini. Allah hepimize yardım etsin.